Ponieważ upłynął już zbyt długi okres czasu, od kiedy w połowie lat 90-tych z nieżyjącym już
Michałem PORADĄ wprowadzaliśmy do powszechnego użytku w Polsce NITROX, a jednocześnie coraz „młodsze” pokolenie
nurków jest zainteresowane tą problematyką, postanowiłem w serii artykułów przypomnieć Państwu podstawy nurkowania technicznego.
W pierwszym z nich skupimy się na NITROX-ie, czyli mieszaninie oddechowej dzięki użyciu, której będziemy mogli zacząć nurkować
„ inaczej „ niż pozwalają na to standardy nurkowania rekreacyjnego z użyciem powietrza. NITROX otwiera nam
„drzwi„ do tzw. nurkowań technicznych obojętnie czy będziemy chcieli nurkować głęboko z użyciem innych mieszanin
oddechowych czy też z użyciem rebreatherów. Dlatego tak ważne jest solidne poznanie jego podstaw, na które serdecznie państwa
zapraszam.
NITROX - CZYM TAK NAPRAWDĘ JEST?
Aby odpowiedzieć na powyższe pytanie przypomnijmy sobie, czym tak naprawdę jest powietrze, którego nadal najczęściej używamy
jako podstawowego czynnika oddechowego do nurkowań rekreacyjnych.
Tak, więc powietrze to mieszanina następujących gazów 20.95 % tlenu, 78,08 % azotu, 0,03 % dwutlenku węgla oraz innych gazów
śladowych takich jak argon, hel, itd. Zawiera również 0,94 % pary wodnej.
Jednak do uproszczenia obliczeń przyjmuje się i zaokrągla zawartość tlenu w powietrzu do 21%, a azotu do 79%. Natomiast NITROX
jest niczym innym jak taką samą mieszaniną gazów jak powietrze ( tlen i azot) tylko, że o innym składzie procentowym. Oznacza
to, że każda mieszanina o większej zawartości tlenu niż 21 % i mniejszej niż 79 % azotu jest NITROX-em
Nazwa NITROX pochodzi od bezpośredniego zestawienia anglojęzycznych nazw gazów wchodzących w skład tej mieszaniny, czyli azotu
NITROGEN oraz tlenu OXYGEN Następnie zawsze!
wymienia się procentową zawartość tlenu w mieszaninie, co jak się później okaże jest najbardziej istotną rzeczą przy
rozpatrywaniu zagadnień dotyczących NITROXU.
Są to jednak określenia „ potoczne”, ponieważ do oznaczeń „ technicznych” np. na butlach przyjmuje się
określenie EANx – ENRICHED AIR NITROX x, czyli powietrze wzbogacone tlenem gdzie x zawsze! oznacza procentową zawartość
tlenu w mieszaninie.
Dla przykładu NITROX 33 lub EAN 33 oznacza, że mamy do czynienia z mieszaniną oddechową o zawartości 33 % tlenu i 67 % azotu.
Warto również wspomnieć o rodzajach mieszanin ze względu na procentową zawartość tlenu. Upraszczając mieszanina oddechowa może
być:
-
hipoksyczna - kiedy zawartość tlenu będzie niższa niż 21 %. Problemy
wystąpią, kiedy w mieszaninie będzie mniej niż 16 % tlenu.
-
normoksyczna- kiedy zawartość tlenu będzie wynosiła 21 %. Problemy mogą
wystąpić tylko przy oddychaniu pod zwiększonym ciśnieniem.
-
hiperoksyczna- kiedy zawartość tlenu będzie wyższa niż 21 %. Problemy
wystąpią, kiedy w mieszaninie będzie więcej niż 21 % tlenu w zależności od czasu
i głębokości nurkowania.
Przy
założeniu, że ciśnienie otoczenia na powierzchni wynosi 1 atm. to ciśnienie
parcjalne-cząstkowe tlenu PPO2 ( PARCIAL PRESSURE OXYGEN ) w
powietrzu będzie wynosiło 0.21 ata.
Dla
przypomnienia, (ata) to ciśnienie absolutne na danej głębokości. Jest to suma
ciśnienia atmosferycznego panującego na powierzchni i hydrostatycznego słupa
wody.
Dla
przykładu na głębokości 30 m ciśnienie absolutne będzie wynosiło 4 ata ( 1 atm.
z powierzchni + 3 atm. z wysokości słupa wody).
Zgodnie z
tą definicją powietrze może być następującą mieszaniną oddechową:
-
hipoksyczną – jeżeli oddychamy nią na wysokości np. w górach gdzie jak
wiadomo
panuje mniejsze ciśnienie otoczenia. Problemy wystąpią
poniżej ciśnienia 0.16 ata
-
normoksyczną – jeżeli oddychamy nią w warunkach normobarycznych np. na
powierzchni
przy ciśnieniu 1 atm.
-
hiperoksyczną – jeżeli oddychamy nią pod zwiększonym ciśnieniem np. w trakcie nurkowania.
Należy
pamiętać, że mieszanina nitroxowa będzie zawsze mieszaniną hiperoksyczną.
GARŚĆ HISTORII
Wbrew
powszechnym opinią NITROX nie jest niczym nowym. Już na początku ubiegłego wieku
był on znany i stosowany na rynku nurkowań komercyjnych i wojskowych.
Często
marynarki wojenne różnych krajów używały go w rebreatherach czyli urządzeniach o
zamkniętym obiegu czynnika oddechowego do różnych akcji
wywiadowczo-dywersyjnych.
Stosunkowo krótko, bo od połowy lat 80-tych używany jest on w nurkowaniach
rekreacyjnych.
Pierwszym
krajem, w którym dopuszczono NITROX do nurkowań rekreacyjnych były Stany
Zjednoczone, a dokonała tego Narodowa Agencja do Spraw Atmosfery i Oceanu – NOAA
Stało się
to w 1985 r., a miłym aspektem tego jest fakt, iż za pioniera i „ ojca
chrzestnego „ NITROX-u rekreacyjnego uważa się wieloletniego dyrektora NOAA,
Amerykanina polskiego pochodzenia Dicka RUTKOWSKIEGO.
Powstały
wtedy pierwsze przepisy oraz program szkoleniowy dopuszczający do użytku
wyłącznie dwie standardowe mieszaniny NITROX I i NITROX II, czyli EAN 32 i EAN
36
KORZYŚCI WYNIKAJĄCE Z UŻYCIA
NITROXU
Teraz
spróbujmy odpowiedzieć sobie na pytanie czy warto „ pakować” się w koszty
związane z kursem, jaki trzeba będzie ukończyć, zakupem odpowiedniego sprzętu
oraz kosztowniejszym uzyskiem mieszanek NITROX-owych niż powietrza.
Moim
zdaniem tak, warto, ponieważ korzyści płynących z użycia NITROX-u jest znacznie
więcej od tych wymienionych na początku artykułu, a najważniejsze z nich to:
-
wydłużenie czasu nurkowania bezdekompresyjnego
Oczywiście
uzależnione jest to od zawartości procentowej gazów składowych w mieszance. Inaczej
mówiąc, czym większa zawartość tlenu a co za tym idzie mniejsza azotu tym czas
nurkowania bezdekompresyjnego się wydłuża. Wynika to
z faktu, że mniejsza ilość azotu w mieszance powoduje dłuższe nasycanie się
tkanek do poziomu grożącego dekompresją.
Dla
przykładu porównajmy sobie dwa nurkowania jedno z użyciem klasycznego powietrza
a drugie
nitroxu EAN 36 na tą samą głębokość np. 33m.
W
przypadku użycia tablic Bulhmannowskich różnica w czasie nurkowania
bezdekompresyjnego będzie wynosiła ponad 15 min.! na korzyść NITROX-u.
Patrz
Tabela 1, 2
-
krótsza dekompresja
W przypadku jej wystąpienia decydującą rolę odgrywa większa
zawartość tlenu, którego im
jest więcej tym szybciej „wypłucze” nadmiar azotu z tkanek. Biorąc
dla porównania w/w przykład odpowiednio wydłużając czas nurkowania np. do 50 min.
spowodujemy skrócenie dekompresji aż o prawie 30 min. !!!
Patrz Tabela 1, 2
-
mniejsze zagrożenie chorobą dekompresyjną
W tym przypadku wystarczy podsumować powyższe dwie
korzyści, aby otrzymać
odpowiedź, że skoro oddychamy mieszanką, w której znajduje się mniej gazu
obojętnego to
również ryzyko wystąpienia objawów DCS będzie stosunkowo mniejsze.
-
mniejsza narkoza azotowa
Tutaj najistotniejszą rolę
odgrywa azot, który jako gaz obojętny wywołuje działanie
narkotyczne.
Inaczej, czym mniejsza zawartość azotu w mieszance tym głębiej możemy
zanurkować,
osiągając ten sam poziom narkozy, co w przypadku nurkowania z użyciem powietrza. Warto
tutaj zaznaczyć, że jak donoszą niektóre źródła również tlen może wywoływać objawy
narkotyczne. Dzieje się tak z powodu rozpuszczalności tlenu w tłuszczach -
lipidach, ale na tym etapie nie będziemy rozwijać tego tematu.
-
zmniejszone zużycie gazu
Często nurkowie pytają mnie
czy warto używać NITROX-u skoro mogąc nurkować dłużej i tak
nie wystarczy im mieszanki.
Odpowiedź brzmi zdecydowanie tak, ponieważ im większa zawartość tlenu w
mieszance tym
organizm rzadziej daje nam sygnał do wzięcia wdechu, z powodu mniejszej retencji
dwutlenku węgla CO2.
Różnica w zużyciu gazu pomiędzy NITROXE-m a powietrzem wynosi o.k. 10 % na
korzyść tego pierwszego.
-
lepsze samopoczucie po nurkowaniu
Jest to związane bezpośrednio z ograniczeniem tzw. „
subklinicznych - cichych mikropęcherzyków arteryjnych”, które tworzy wysycający
się azot. Pęcherzyki te
wprawdzie nie wywołują jeszcze bezpośrednich klinicznych objawów
choroby dekompresyjnej, ale upośledzają przepływ krwi w centralnym układzie
nerwowym mogąc
tym samym powodować niekorzystne samopoczucie u płetwonurka.
TABELA NR.1
TABELA DEKOMPRESYJNA BÜHLMANNA
POWIETRZE |
Głębokość/ Czas
nurkowania |
Głębokość przystanku/
Czas trwania |
Głębokość/ Czas nurkowania |
Głębokość przystanku/ Czas
trwania |
| 15 |
12 |
9 |
6 |
3 |
15 |
12 |
9 |
6 |
3 |
| 18 |
60 |
|
|
|
|
5 |
27 |
30 |
|
|
|
|
2 |
| |
70 |
|
|
|
|
11 |
|
35 |
|
|
|
|
8 |
| |
80 |
|
|
|
|
18 |
|
40 |
|
|
|
2 |
13 |
| |
90 |
|
|
|
|
21 |
|
45 |
|
|
|
3 |
18 |
| |
105 |
|
|
|
|
27 |
|
50 |
|
|
|
6 |
22 |
| |
120 |
|
|
|
2 |
35 |
|
60 |
|
|
|
11 |
26 |
| |
150 |
|
|
|
9 |
45 |
|
75 |
|
|
2 |
18 |
36 |
| |
180 |
|
|
|
15 |
63 |
|
90 |
|
|
7 |
24 |
45 |
| 21 |
40 |
|
|
|
|
2 |
30 |
25 |
|
|
|
|
5 |
| |
50 |
|
|
|
|
8 |
|
30 |
|
|
|
2 |
7 |
| |
60 |
|
|
|
|
16 |
|
35 |
|
|
|
3 |
14 |
| |
70 |
|
|
|
|
24 |
|
40 |
|
|
|
5 |
17 |
| |
80 |
|
|
|
2 |
26 |
|
45 |
|
|
|
9 |
23 |
| |
90 |
|
|
|
6 |
30 |
|
50 |
|
|
1 |
10 |
26 |
| |
105 |
|
|
|
11 |
38 |
|
60 |
|
|
3 |
13 |
35 |
| |
120 |
|
|
|
17 |
44 |
33 |
15 |
|
|
|
|
1 |
| 24 |
35 |
|
|
|
|
4 |
|
20 |
|
|
|
|
4 |
| |
40 |
|
|
|
|
8 |
|
25 |
|
|
|
2 |
7 |
| |
50 |
|
|
|
|
17 |
|
30 |
|
|
|
4 |
11 |
| |
60 |
|
|
|
4 |
24 |
|
35 |
|
|
|
6 |
17 |
| |
75 |
|
|
|
10 |
29 |
|
40 |
|
|
2 |
8 |
23 |
| |
90 |
|
|
|
16 |
39 |
|
45 |
|
|
4 |
11 |
26 |
| |
105 |
|
|
3 |
23 |
45 |
|
50 |
|
|
5 |
15 |
33 |
TABELA NR.2
TABELA DEKOMPRESYJNA BÜHLMANNA
NITROX 36 |
Głębokość/ czas nurkowania |
Głębokość przystanku/
Czas trwania |
Głębokość/ Czas nurkowania |
Głębokość przystanku/ Czas
trwania |
| 15 |
12 |
9 |
6 |
3 |
15 |
12 |
9 |
6 |
3 |
| 17 |
150 |
|
|
|
|
4 |
28 |
40 |
|
|
|
|
2 |
| |
180 |
|
|
|
|
10 |
|
|
|
|
|
|
8 |
| |
210 |
|
|
|
|
17 |
|
|
|
|
|
|
16 |
| |
240 |
|
|
|
|
23 |
|
70 |
|
|
|
|
24 |
| |
270 |
|
|
|
|
31 |
|
80 |
|
|
|
2 |
26 |
| |
300 |
|
|
|
|
42 |
|
90 |
|
|
|
6 |
30 |
| 21 |
90 |
|
|
|
|
7 |
|
105 |
|
|
|
11 |
38 |
| |
105 |
|
|
|
|
10 |
|
120 |
|
|
|
17 |
44 |
| |
120 |
|
|
|
|
16 |
32 |
35 |
|
|
|
|
4 |
| |
150 |
|
|
|
|
27 |
|
40 |
|
|
|
|
8 |
| |
180 |
|
|
|
|
39 |
|
50 |
|
|
|
|
17 |
| |
210 |
|
|
|
|
53 |
|
60 |
|
|
|
4 |
24 |
| |
240 |
|
|
|
2 |
69 |
|
75 |
|
|
|
10 |
29 |
| 24 |
60 |
|
|
|
|
5 |
|
90 |
|
|
|
16 |
39 |
| |
70 |
|
|
|
|
11 |
|
105 |
|
|
2 |
23 |
45 |
| |
80 |
|
|
|
|
18 |
34 |
30 |
|
|
|
|
5 |
| |
90 |
|
|
|
|
21 |
|
35 |
|
|
|
|
10 |
| |
105 |
|
|
|
|
27 |
|
40 |
|
|
|
2 |
13 |
| |
120 |
|
|
|
2 |
35 |
|
50 |
|
|
|
4 |
22 |
| |
150 |
|
|
|
9 |
45 |
|
|
|
|
|
|
|
ZAGROŻENIA ZWIĄZANE Z UŻYCIEM NITROXU
Wszyscy
doskonale wiemy, że medal ma dwie strony, co w przypadku, NITROX-u doskonale się
sprawdza, ponieważ jeżeli występują jakieś korzyści to muszą być również straty.
Występują one w postaci zagrożeń, które musimy dobrze poznać, aby móc
bezpiecznie nurkować.
Tak
naprawdę wyróżnić możemy dwa podstawowe zagrożenia. Pierwsze najważniejsze, a
zarazem najbardziej niebezpieczne z nich to:
- toksyczność tlenowa, czyli toksyczne działanie
tlenu na CENTRALNY UKŁAD NERWOWY - CNS (CENTRAL NERVOUS SYSTEM) inaczej nazywane
przesyceniem, albo zatruciem tlenem w/w układu, postacią mózgową lub
efektem Paula-Berta. Może to w konsekwencji doprowadzić do HIPEROKSJI.
Toksyczność tlenowa może występować w postaci różnych
objawów począwszy od zaburzeń układu słuchowego i wzrokowego poprzez drżenie drobnych
mięśni twarzy do uczucia mdłości oraz konwulsji.
Objawy te można ująć w jeden wyraz, którego próżno szukać w słowniku i który
został
stworzony tylko i wyłącznie dla określenia zespołu w/w objawów.
| C |
O |
N |
V |
E |
N |
T |
I |
D |
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
V |
I |
A |
A |
W |
R |
I |
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
U |
S |
R |
U |
I |
R |
Z |
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
L |
I |
S |
S |
C |
I |
Z |
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
S |
O |
|
E |
H |
T |
I |
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
I |
N |
|
A |
I |
A |
N |
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
O |
|
|
|
N |
B |
E |
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
N |
|
|
|
G |
I |
S |
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
S |
|
|
|
|
L |
S |
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
I |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
T |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
Y |
|
Każda litera w/w słowa oprócz pierwszych trzech oznacza inny objaw. I tak:
| CONVULSION |
- KONWULSJE Są to objawy podobne do objawów padaczkowych (epilepsji). Charakteryzują się napięciem mięśni,
drgawkami oraz utratą przytomności.
|
| VISION |
- WIDZENIE Są to zaburzenia ze strony układu wzrokowego. Charakteryzują się odczuciem zawężającego się pola
widzenia tzw. „widzeniem tunelowym” aż do chwilowych utraty wzroku.
|
| EARS |
- SŁUCH. Są to zaburzenia ze strony układu słuchowego. Charakteryzują się odczuciem tzw. „dzwonienia”
w uszach, czyli „odbijaniem” się wszystkich dźwięków echem, co może przerodzić się w miarę postępowania objawów
w ciągły narastający szum w uszach.
|
| NAUSEA |
- NUDNOŚCI. Są to objawy charakteryzujące się uczuciem mdłości, co może przerodzić się w odruchy wymiotne
(torsje).
|
| TWICHING |
- NAPIĘCIE MIĘŚNIOWE. Są to objawy charakteryzujące się skurczami (drżeniem) drobnych mięśni twarzy.
|
| IRRITABILITY |
- NADPOBUDLIWOŚĆ. Objawy te charakteryzują się nadmierną nerwowością co może w konsekwencji
doprowadzić do "pogubienia" się nurka.
|
| DIZZINESS |
- DEZORIENTACJA. Objawy te charakteryzują się ogólną dezorientacją oraz ewentualnymi zawrotami głowy.
|
Oprócz w/w objawów nurkowie często mówią o odczuciu „metalicznego” smaku przy oddychaniu mieszaninami nitroxowymi.
Jednak dzieje się tak tylko przy zbyt dużym ciśnieniu parcjalnym tlenu.
Wszystkie powyższe objawy wcale nie muszą wystąpić w podanej kolejności, ale mogą wystąpić grupowo.
Wystąpienie objawów toksyczności tlenowej zależy od dwóch czynników - przekroczenia głębokości oraz czasu nurkowania.
Dla określenia ilości zakumulowanego tlenu w organizmie utworzono, tzw. zegar toksyczności tlenowej, czyli specjalną tabele,
z której możemy odczytać ile jednostek CNS wyrażoną w % przyjmujemy w określonej jednostce czasu (1 min.) oczywiście w
zależności od aktualnego ciśnienia parcjalnego tlenu PPO2. Patrz Tabela 3
Ciśnienie parcjalne gazu – PPg ( PARCIAL PRESSURE GAS ) w naszym przypadku tlenu, określa nam, jakie jest ciśnienie
absolutne - ata tego gazu w zależności od głębokości np.
0.21O2 x 4 ata = 0.84 PPO2
Jak wynika z badań naukowych oraz szeroko pojętej praktyki nurkowej maksymalna wartość ciśnienia parcjalnego tlenu – PPO2 powinna wynosić nie więcej
niż 1.6 ata.
Pozwala
to zabezpieczyć wszystkich nurków przed wystąpieniem objawów toksyczności
tlenowej mózgowej oraz płucnej.
Jednak
właściwy dobór PPO2 powinien być uzależniony od warunków
środowiskowych.
Np. w
trakcie nurkowań głębokich z długą dekompresją nitroxową lub podczas nurkowań w
trudnych warunkach środowiskowych maksymalne PPO2 powinno wynosić nie
więcej niż 1.4 ata.
Jednak
najwłaściwsze zalecane PPO2 dla nurkowań nitroxowych rekreacyjnych
wynosi 1.5 ata.
Wynika to
z faktu, iż ilość zakumulowanych jednostek CNS przy PPO2 1.6 ata
wynosi 2.22 % natomiast przy PPO2 1.5 ata tylko 0.83 %, a więc prawie
trzykrotnie mniej. Patrz Tabela 3.
Umożliwi
to nam znaczne wydłużenie czasu nurkowania. Patrz Tabela 4
Maksymalna ilość CNS, jaką możemy przyjąć podczas nurkowania to 100 %, ale
zaleca się nie więcej niż 80 %. Jednostki te redukują się po nurkowaniu, o 50%
co 1.5 godz.
Jak
wynika z powyższych przykładów można nurkować głęboko, a krótko i przyjąć mniej
jednostek CNS niż podczas nurkowania płytkiego i długiego.
TABELA NR.3
JEDNOSTKI TOKSYCZNOŚCI TLENOWEJ CNS
| PPO2 (ata) |
% CNS/min |
PPO2 (ata) |
% CNS/min |
PPO2 (ata) |
% CNS/min |
| 0,6 |
0,14 |
1 |
0,33 |
1,4 |
0,65 |
| 0,62 |
0,14 |
1,02 |
0,35 |
1,42 |
0,68 |
| 0,64 |
0,15 |
1,04 |
0,36 |
1,44 |
0,71 |
| 0,66 |
0,16 |
1,06 |
0,38 |
1,46 |
0,74 |
| 0,68 |
0,17 |
1,08 |
0,40 |
1,48 |
0,78 |
| 0,7 |
0,18 |
1,1 |
0,42 |
1,5 |
0,83 |
| 0,72 |
0,18 |
1,12 |
0,43 |
1,52 |
0,93 |
| 0,74 |
0,19 |
1,14 |
0,43 |
1,54 |
1,04 |
| 0,76 |
0,20 |
1,16 |
0,44 |
1,56 |
1,19 |
| 0,78 |
0,21 |
1,18 |
0,46 |
1,58 |
1,47 |
| 0,8 |
0,22 |
1,2 |
0,47 |
1,6 |
2,22 |
| 0,82 |
0,23 |
1,22 |
0,48 |
1,62 |
5 |
| 0,84 |
0,24 |
1,24 |
0,51 |
1,65 |
6,25 |
| 0,86 |
0,25 |
1,26 |
0,52 |
1,67 |
7,69 |
| 0,88 |
0,26 |
1,28 |
0,54 |
1,7 |
10 |
| 0,9 |
0,28 |
1,3 |
0,56 |
1,72 |
12,5 |
| 0,92 |
0,29 |
1,32 |
0,57 |
1,74 |
20 |
| 0,94 |
0,30 |
1,34 |
0,60 |
1,77 |
25 |
| 0,96 |
0,31 |
1,36 |
0,62 |
1,78 |
31,25 |
| 0,98 |
0,32 |
1,38 |
0,63 |
1,8 |
50 |
TABELA NR.4
LIMITY EKSPOZYCJI TLENOWYCH NOAA DLA CIŚNIEŃ PARCJALNYCH TLENU
| PPO2 (ata) |
MAX. CZAS POJEDYNCZEJ EKSPOZYCJI (min) |
MAX. CZAS EKSPOZYCJI W CIĄGU 24 godz. (min) |
| 1,6 |
45 |
150 |
| 1,5 |
120 |
180 |
| 1,4 |
150 |
180 |
| 1,3 |
180 |
210 |
| 1,2 |
210 |
240 |
| 1,1 |
240 |
270 |
| 1,0 |
300 |
300 |
| 0,9 |
360 |
360 |
| 0,8 |
450 |
450 |
| 0,7 |
570 |
570 |
| 0,6 |
720 |
720 |
Drugie z zagrożeń to toksyczność płucna występująca jeszcze pod nazwą efektu Lorraine-Smith’a.
Objawy toksyczności płucnej to:
- ból zlokalizowany za mostkiem
- suchy kaszel
- zwiększony wysiłek oddechowy
- brak możliwości zaczerpnięcia pełnego oddechu
- uczucie duszności
- obrzęk płuc
Dla określenia wielkości uszkodzeń tkanki płucnej stworzono tzw. jednostki toksyczności tlenowej płucnej, OTU – OXYGEN
TOLERANS UNIT lub równorzędną UPTD – UNIT PULMONARY TOXYCITY DOSE, które to określają nam w specjalnej tabeli ile w/w
jednostek przyjmujemy w trakcie 1 min. nurkowania oczywiście również w zależności od aktualnego ciśnienia parcjalnego tlenu
PPO2. Jednostki te zastępują nam procenty %. Patrz Tabela 5
TABELA NR.5
JEDNOSTKI TOKSYCZNOŚCI TLENOWEJ OTU
| PPO2 (ata) |
OUT's/min |
PPO2 (ata) |
OUT's/min |
| 0,55 |
0,15 |
1,2 |
1,32 |
| 0,6 |
0,27 |
1,25 |
1,4 |
| 0,65 |
0,27 |
1,3 |
1,48 |
| 0,7 |
0,47 |
1,35 |
1,55 |
| 0,75 |
0,56 |
1,4 |
1,63 |
| 0,8 |
0,65 |
1,45 |
1,7 |
| 0,85 |
0,75 |
1,5 |
1,78 |
| 0,9 |
0,83 |
1,55 |
1,85 |
| 0,95 |
0,92 |
1,6 |
1,92 |
| 1 |
1 |
1,65 |
2 |
| 1,05 |
1,08 |
1,7 |
2,07 |
| 1,1 |
1,16 |
1,75 |
2,14 |
| 1,15 |
1,24 |
1,8 |
2,21 |
Przyjęta dawka toksyczności płucnej ma tendencje do
kumulowania się. Dlatego podczas kolejnych dni nurkowych nie powinno się
przekraczać ustalonych dawek dziennych. Określa to szczegółowo teoria oraz tabela
REPEX. Patrz Tabela 6
TABELA NR.6
DOZWOLONA ILOŚĆ JEDNOSTEK UPTD
PRZY NURKOWANIACH WIELODNIOWYCH
| ILOŚĆ DNI W PLANIE NURKOWANIA |
DOZWOLONA DZIENNA DAWKA JEDNOSTEK UPTD |
| 1 |
850 |
| 2 |
700 |
| 3 |
620 |
| 4 |
525 |
| 5 |
460 |
| 6 |
420 |
| 7 |
380 |
| 8 |
350 |
| 9 |
330 |
| 10 |
310 |
| 11 |
300 |
| 12 |
300 |
| 13 |
300 |
| 14 |
300 |
| 15÷30 |
300 |
Sam proces gojenia się tkanki płucnej jest rozłożony w czasie i uzależniony od ilości nagromadzonej dawki toksyczności płucnej.
Dzięki jej obliczeniom można w sposób przybliżony ustalić stopień uszkodzenia tkanki. Stosowanym miernikiem jej aktualnego
stanu jest pomiar spirometryczny pojemności życiowej płuc VC – Vital Capasity. Zilustruje to nam dokładnie tabela VC.
Patrz Tabela 7
TABELA NR.7
TABELA SPADKU POJEMNOŚCI ŻYCIOWEJ PŁUC VC
DAWKA TOKSYCZNOŚCI
PŁUCNEJ (UPTD) |
SPADEK VC
(%) |
CZAS REGENERACJI
(godz) |
| 615 |
2 |
2 |
| 825 |
4 |
4 |
| 1035 |
6 |
6 |
| 1230 |
8 |
8 |
| 1425 |
10 |
10÷12 |
| 1815 |
15 |
13 |
| 2190 |
20 |
20 |
Na szczęście podczas nurkowań NITROX-owych dawka toksyczności płucnej jest mało realna do przekroczenia. Można ją przekroczyć
praktycznie tylko w trakcie leczenia hiperbarycznego. Dlatego przyjęta w trakcie nurkowania ilość jednostek OTU powinna być
znana lekarzowi przed przystąpieniem do leczenia hiperbarycznego po wypadku nurkowym.
Podsumowując korzyści oraz zagrożenia związane z oddychaniem mieszankami nitroxowymi, chciałbym uczulić państwa, aby zwracać
większą uwagę na zagrożenia występujące ze strony tlenu niż azotu, na który to kładzie się większy nacisk podczas kursów
podstawowych.
Mam nadzieje, że powyższe przykłady w sposób wystarczający pokazały nam, co może złego zrobić tlen pod zwiększonym ciśnieniem,
jeżeli będzie dawkowany w nieodpowiedni sposób.
Na zakończenie warto wspomnieć o tzw. indywidualnej wrażliwości nurka. Dotyczy ona osób, które mają bardzo małą osobniczą
odporność na zwiększoną zawartość tlenu w mieszaninie oddechowej i oddychanie nią pod zwiększonym ciśnieniem.
Najlepszą metodą na wykrycie takich osób jest test tolerancji tlenowej, który przeprowadza się w specjalnej wysokociśnieniowej
komorze gdzie przez cały czas monitoruje się stan pacjenta. Nurek najpierw zostaje sprężony do ciśnienia 2.8 ata odpowiadające
18 m głębokości oddychając przez cały czas powietrzem, a następnie oddycha przez 30 min. czystym tlenem.
Jeżeli przez ten czas nie wystąpią żadne objawy ze strony centralnego układu nerwowego wynik testu uznaje się za pozytywny.
Jednak chciałbym przestrzec przed traktowaniem tego testu jako naszą indywidualną - osobniczą odporność, ponieważ test ten jest
przeprowadzany w komfortowych warunkach takich jak brak wysiłku fizycznego, odpowiednia temperatura, dostęp światła itd. Warunki
te bardzo często odbiegają od tych, w jakich aktualnie nurkujemy.
Test tolerancji tlenowej jest tak jak wspomniałem na początku bardzo miarodajny, jeżeli chcemy wyłonić osoby nadwrażliwe na
tlen.
W następnej części artykułu zajmiemy się odpowiednim doborem mieszanin nitroxowych w zależności od głębokości i czasu nurkowania
oraz bezpieczeństwem i techniką ich używania.
Grzegorz „ BANAN” DOMINIK
ABYSS DIVING
SDI-TDI
POLSKA
|