KONFIGURACJA

• Bojka dekompresyjna oraz żółta boja awaryjna. Przy długiej dekompresji, stosując wysoki set point, zachowanie pływalności na płytkich przystankach stanowi pewien problem. Należy wspomagać się bojką i kołowrotkiem, gdyż w celu utrzymania stałego ciśnienia parcjalnego tlenu, rebreather będzie stale wtryskiwać tlen do pętli oddechowej. Zmieniając pływalność płetwonurka, a nadmiar gazu trzeba stale wydmuchiwać do otoczenia. Przy nurkowaniu z CCR, dobrą praktyką nurkową jest napełnianie bojki z zasobów gazu bail out, lub stosować bojkę zintegrowaną z butlą. Wynika to z czystej oszczędności gazu w butlach rebreathera.

• Latarki przy pasku maski pozwalają na łatwe monitorowanie odczytów z controlsetów. By wcześnie zauważyć błąd w pracy urządzenia, trzeba to robić praktycznie, co minutę nurkowania.

• Handsety pozwalają na ustawienie stałego ciśnienia parcjalnego tlenu PPO2 oraz ręczną zmianę jego wysokości również pod wodą.

• Dodatkowe manometry dają odczyt z wszystkich buli podłączonych do listwy gazów rebreathera.

• Dodatkowe manualne wtryski pozwalają sterować maszyna ręcznie w przypadku awarii elektroniki lub któregoś z podstawowych wtrysków manualnych.

• Bail out, należy mieć zawsze przy sobie, w zasadzie powinien być to gaz podobny składem do diluentu jakim aktualnie dysponujemy, oraz dodatkowo butla z gazem dekompresyjnym.

• Planowanie nurkowań z trimixem jako diluentem, wymaga odpowiedniego przygotowania. Można ograniczyć się do użycia komputera głównego z opcją obiegu zamknietego, jako głównego generatora przystanków dekompresyjnych. Mimo to należy posiadać także zapisany na tabliczce plan awaryjny.
 

USTNIK KLASYCZNY

USTNIK - OPCJA

Rozbudowa ustnika pętli oddechowej o wbudowany automat oddechowy, podłączony bezpośrednio do butli z diluentem.
W bardzo ryzykownym scenariuszu awarii jednego z elementów pracy rebreathera, płetwonurek przekręca listwę ustnika by szybko przejść z obiegu zamkniętego na otwarty. Często pozwala to na uniknięcie ryzyka zatrucia CO₂, zalania pętli, czy hyperoxi.

Podczas nurkowania w zimnych wodach należy korzystać z dodatkowego źródła zasilania suchego skafandra, którym jest butla z Argonem, umiejscowiona na górnej części obudowy Rebreathera. Dzięki czemu oszczędzamy gaz denny ( diluent ).
 

DWUKOMOROWE SKRZYDŁO OMS

Techniczne nurkowania wykonywane w ciepłych wodach w mokrym skafandrze wymagały zastosowania alternatywnego źródła wyporności. Zastosowaliśmy dwukomorowe skrzydło OMS ze względu na dużą wyporność oraz jakość. Dzięki temu zabierając ze sobą butle, służące jako bail out, bądź gaz dekompresyjny, konfiguracja gwarantuje bezpieczeństwo.

Podczas szybkiego zanurzenia szczególnie przydatny jest ADV, czyli urządzenie, które automatycznie wtryskuje diluent. Płetwonurek nie musi, więc robić tego manualnie. Trzeba jednak pamiętać, że ręczne sterowanie pracą rebreathera należy do podstawowych umiejętności nurka.
 

GŁÓWNE I DODATKOWE BUTLE ORAZ ARGON

W celu poszerzenia możliwości wykorzystania Rebreathera Buddy Inspiration do nurkowań trimixowych, należało rozbudować go dodając butlę z diluentem i tlenem. Dzięki temu obecnie używany przez nas Rebreather posiada podwójny zapas gazów. Nie można jednak zapominać, że producent Buddy Inspiration firma A.P. Valves, daje gwarancję urządzeniu jedynie do głębokości 100msw.
 

PRZYSTAWKA DO KOMPUTERA VR3

Przystawka do Vr3, posiada wbudowany sensor tlenowy, podłączony do niego komputer uwzględnia aktualne ciśnienie parcjalne tlenu. Jest to istotne przy obliczaniu dekompresji podczas nurkowania, gdyż ustalony z góry set point ciśnienia parcjalnego tlenu może się zmienić. Dzieje się to na skutek wadliwego działania urządzenia, gdy nurek przekroczy optymalne tempo zanurzenia, bądź tempo wynurzenia.

WŁĄCZONY HANDSET WYŚWIETLAJĄCY CIŚ. PARCJALNE PPO2

MÓZG REBREATHERA - GŁOWICA WEWNĄTRZ WIDOCZNE SENSORY, KOMPUTER ORAZ SOLENOID

URZĄDZENIE POCHŁANIAJĄCE DWUTLENEK WĘGLA CO2 WEWNĄTRZ BEZ MATERIAŁU ABSORBCYJNEGO

USTNIK KLASYCZNY W CZĘŚCIACH